Rétt fólk á réttum stað

Það eru góðar fréttir að ríkisstjórnin hafi ráðið sér þaulvanan blaðamann í embætti blaðafulltrúa – mann sem skilur hlutverk fjölmiðla og skilur hvaða upplýsingar það eru sem fjölmiðlar þurfa á að halda til að sinna hlutverki sínu. Ég held endilega að Jóhann Hauksson sé slíkur maður.

Það skiptir miklu máli að það séu reyndir menn sem ráðast í svona starf: menn sem átta sig á því að þeirra hlutverk er að afla upplýsinga og koma þeim á framfæri og að aðstoða þá sem leita upplýsinga af hálfu fjölmiðla við að komast á leiðarenda – en ekki að þvælast fyrir og líta á sig sem  varðhunda ráðherra flokksins sem báðir koma úr. Það eru dæmi um svoleiðis í kerfinu bæði fyrr og síðar.

Utanríkisráðuneytið hefur haft úrvals manneskju á að skipa undanfarin ár, Urði Gunnarsdóttur, sem nýtur óskoraðrar virðingar meðal þeirra erlendu blaðamanna sem hingað leita eða þurfa á upplýsingum að halda. Ég þekki minna til innlendu miðlanna nú orðið en þykist vita að þar séu svipuð viðhorf á lofti. Urður áttar sig nefnilega á því í hvers þágu hún vinnur: upplýsingarinnar. Ég hef enga ástæðu til að ætla annað en að Jóhann Hauksson skilji sitt hlutverk á sama hátt.

En meira máli skiptir þó að ríkisstjórnin skilji málið og geri Jóhanni kleift að sinna sínu hlutverki – og veiti honum þann aðgang og þann trúnað sem hann þarf til að vinna vinnuna sína. Það væri ekki aðeins í þágu þeirrar ríkisstjórnar sem nú situr heldur einnig, og það skiptir vitaskuld mestu máli, í þágu lýðræðislegrar umræðu. Ekki veitir af.

Löngu komið nóg

Ef ég væri á Feisbúkk myndi ég stofna þar síðu til að hvetja forseta lýðveldisins til að skynja sinn vitjunartíma og segja frá því skýrt og skorinort að hann ætli ekki að gefa kost á sér til áframhaldandi setu í embætti.

Það er löngu komið nóg.

En ég er ekki á Feisbúkk og kann ekki að búa til svona síður annars staðar. Kannski tekur einhver af mér ómakið.

 

Munurinnn á réttu og röngu

Sjálfselska og tilætlunarsemi eru hvimleið fyrirbæri. Af hvoru tveggja er þó nóg í henni veröld, ekki síst hér á landi, hefur mér þótt. Orgið yfir snjónum í Reykjavík undanfarna daga er dæmi um það eilífa og ósanngjarna sífur sem einkennir daglega umræðu. Það er nefnilega rétt sem borgarstjórinn sagði: Við búum á Íslandi.

Mér fannst afstaða ungs (og oft skemmtilegs) útvarpsmanns kristalla þennan hugsunarhátt. Samstarfskona hans (sem er líka oft skemmtileg) féll í öngvit í miðri útvarpsútsendingu, hugsanlega vegna ofþreytu. Þá lætur pilturinn hafa eftir sér að hann hefði ítrekað hvatt stúlkuna til að "taka veikindadagana" sína.

Aðstandendur útvarpsmannsins ættu nú að taka hann á hné sér og útskýra fyrir honum muninn á réttu og röngu. Það ætti að segja honum að "veikindadagarnir" séu réttindi sem samtökum launafólks tókst að ná fram með mikilli fyrirhöfn. Þeir voru hugsaðir til þess að tryggja að fólk gæti fengið flensuskot án þess að missa laun. Þeir voru ekki hugsaðir til þess að „taka“ þá til að hvíla sig eða að fara út úr bænum. Enginn "á veikindadaga." Þeir eru ekki aukafrí á fullu kaupi heldur nauðvörn.

Ofsagróði Mugisonar

Það er verið að hafa eftir Viðskiptablaðinu að Mugison hafi grætt ríflega 22 milljónir á nýjustu plötunni sinni. Þetta getur ekki passað.

Án þess að ég þekki persónulega til Mugisonar eða hans mála þá þykist ég vita að hann hafi varið drjúgum hluta síðasta árs til að semja efnið og fínpússa, æfa það með öðrum, taka upp og spila konserta til að slípa enn betur. Það hefur sennilega að mestu verið gert án þess að greiðsla kæmi fyrir.

Hann gæti hafa haft 22 milljónir í tekjur af plötunni – en þá á eftir að reikna honum laun fyrir tónsmíðar, æfingar og upptökur, kostnað við upptökur, laun til samstarfsmanna og svo framvegis og svo framvegis.

Ætli bróðurparturinn af sölutekjunum hafi ekki farið til að borga alla þessa vinnu?

En vonandi hefur hann haft gott kaup þegar upp var staðið, hann á það skilið.

Gefa skít í mannasiði

Það er óneitanlega svekkjandi hvað margir eru ófúsir eða ófærir um að taka til í sínum ranni eftir hrunið. Maður kemst bara að einni niðurstöðu: til er fólk og stofnanir sem ætla ekki að láta sér segjast.

Matvælastofnun er dæmi þar um. Stofnunin vissi að verið var að dreifa eitruðum áburði á tún sem búfénaður nærist á. Samt var álitið of mikið vesen að stöðva dreifinguna (þótt annað fyrirtæki hefði áður verið stöðvað fyrir sömu sakir; kannski var það ekki í eigu "réttra" aðila) og nú þykjast forráðamenn stofnunarinnar ekki mega veita upplýsingar um mælingar á eiturmagni í áburði sem endar í mjólk og kjöti. Þetta er eftirlitsstofnun sem á að gæta þess að farið sé að lögum og reglum, til þess var hún sett á stofn.

Það kann að vera rétt hjá Ólínu Þorvarðardóttur að það þurfi að setja skýrari reglur en mig grunar þó að svarið sé einfaldara: að það þurfi einfaldlega að fylgja reglum - að stofnunin eigi einfaldlega að gera skyldu sína. Það eru mannasiðir, til þess eru þessir þjónar almennings ráðnir.

Atvinnuþróunarfélag Eyjafjarðar er annað fyrirbæri sem gefur skít í mannasiði og ræður til sín mann sem er grunaður um fals og svik í tengslum við pappírsviðskipti í aðdraganda hrunsins. Opinberar stofnanir eiga ekki að ráða til sín fólk sem liggur undir grun, meðferð fjármuna almennings á einfaldlega að vera hafin yfir allan grun.

Þetta er ekki flóknara en svo.  

Enginn vill hrun Norður-Kóreu

Það er forvitnilegt að horfa á það sem er að gerast í Norður-Kóreu. Um þetta eru spekingar að fjalla dagana langa – en í rauninni veit enginn hvað þar er að gerast, hvorki nú né áður. Þetta er svo furðulegur staður og enn furðulegra fyrirkomulag þar á hlutum. Ég hef komið þarna nokkrum sinnum og gæti alveg hugsað mér að fara aftur og stoppa lengur.

Einu sinni lenti ég m.a. í afmælishaldi hjá Kim Jong-Il. Hann var að vísu ekki viðstaddur sjálfur heldur var þetta mikil blómasýning sem haldin var vegna afmælis hans í miðborg Pyongyang. Þar voru tugþúsundir hárauðra begóníu-afbrigða sem ýmist hétu Kimjongilia eða Kimilsungia, sérræktuð til heiðurs þeim feðgum. Þarna var örtröð af fólki og þess vandlega gætt að maður tæki aðeins svo myndir að portrett af feðgunum sæust öll – ekki mátti skera utan af slíkum myndum. Nú verður áreiðanlega farið í að rækta Kimjongunia til heiðurs Kim þriðja.

Um blómið hafa verið samin mörg tónverk við texta sem hjóðar svo í íslenskri snörun:

Rauðu blómin sem blómstra allt um landið frítt

eru eins og hjörtu okkar: full af kærleika til leiðtogans

Hjörtu okkar fylgja ungum knúppum Kimjongilia

Ó! blóm tryggðar okkar!

Ýmsir höfðingjar á Vesturlöndum tala nú talsvert um að vonandi hrynji veldi Kim-fjölskyldunnar. Þeir meina það ekki. Enginn vill í alvörunni hrun Norður-Kóreu. Það myndi hafa í för með sér óskaplegar hörmungar og stjarnfræðilegan kostnað; kostnaðurinn af sameiningu þýsku ríkjanna var skiptimynt á miðað við þann kostnað sem myndi hljótast af sameiningu kóresku ríkjanna. Og hvorki Kínverjar né Suður-Kóreumenn hafa minnsta áhuga á að taka á móti rúmlega 20 milljón hungruðum og ráðvilltum flóttamönnum frá raunveruleikaútgáfunni af Truman Show.

Einfaldlega okur

Ég held að það sé ekkert flókið eða undarlegt við það hvað jólasteikin hefur hækkað mikið í verði frá því í fyrra.

Það er eins og önnur matvara sem virðist hækka í verði frá einni búðarferð til annarrar. Ég fer ekki sjálfur mikið í aðrar búðir – en mér heyrist að þar sé sama sagan.

Þetta er ekkert skrítið. Þetta heitir einfaldlega okur.

Eða sýnist ykkur að kaupmannastéttin sé vanhaldin?

 

Burt með þá báða

Auðvitað eiga þeir Gunnar Birgisson og Ómar Stefánsson, bæjarfulltrúar í Kópavogi, að víkja úr bæjarstjórninni. Þeir hafa verið ákærðir fyrir lögbrot – ólöglegar lánveitingar og lygar.

Nokkrir fyrrverandi bæjarfulltrúar hafa einnig verið ákærðir fyrir lögbrot, ekki fyrir að fara á „svig við lög,“ eins og Flosi Eiríksson fyrrv. bæjarfulltrúi kallaði það í yfirlýsingu í gærkvöld.

Hvernig dettur mönnum í hug að þeir geti gegn trúnaðarstörfum fyrir bæjarfélag á meðan þeir sæta ákæru fyrir lögbrot? Hvar er siðferðiskenndin, sómatilfinningin?

Það skiptir engu máli þótt aðrir bæjarfulltrúar segist ekki ætla að krefjast þess að Gunnar og Ómar víki (sem er rolugangur út af fyrir sig): þeir eiga að víkja. Ef þeir verða sýknaðir koma þeir aftur og málið er dautt.

En það er síður en svo dautt núna.

Spornað við landflóttanum

 

Mitt fólk vildi gera sitt til að sporna við margumræddum "landflótta" og hefur nú fært okkur nýtt stúlkubarn sem er dýrlegra en orð fá lýst. Nú eigum við tvær svona prinsessur sem færa okkur mikla hlýju í hjörtun.

 

 

 

 

 

Staðreyndirnar um landflóttann

Mér var nóg boðið í vikunni þegar forsætisráðherra og forstöðmanni hagdeildar samtaka atvinnurekenda bar ekki saman um fjölda brottfluttra Íslendinga. Hvernig er hægt að halda uppi vitrænni samræðu í landi þar sem svona einfaldir hlutir geta orðið ágreiningsefni?

Bæði eru þau glögg, Jóhanna forsætis og Hannes hagfræðingur, svo greinilega var eitthvað að í þessu.

Ég settist því yfir tölur Hagstofunnar. Niðurstaðan er sú, að hvorugt hafði rétt fyrir sér. Það er ekki rétt hjá Jóhönnu að brottflutningurinn sé að dvína og það var ekki rétt hjá Hannesi að það stefndi í að 2011 yrði næst mesta brottflutningsárið í Íslandssögunni. Það er hins vegar rétt hjá Jóhönnu að miðað við heildarmannfjöldann eru tölurnar smávægilegar og því út í hött að bera brottflutning fólks nú saman við Ameríkuferðirnar í lok 19. aldar þegar allt að fjórðungur þjóðarinnar gafst upp á harðindunum og baslinu í íslensku sveitunum.

Staðreyndirnar eru þessar:

• Það stefnir í að í ár flytji alls 7.640 manns úr landi en 5.787 flytji til landsins. Munurinn er 1.853 sálir og 2011 lendir því í þriðja sæti frá 2001. Þetta er nettóhreyfing á 0,58% mannfjöldans.
• Metið var sett 2009 þegar brottfluttir umfram aðflutta voru 4.835; 10.612 fluttu úr landi en aðfluttir 5.777. Nettóhreyfing upp á 1,51%.
• Í fyrra (2010) fluttu 7.759 úr landi en 5.625 til landsins, munurinn var 2.134 sálir. Nettóhreyfing á 0.67% heildar íbúafjöldans.
• Í meðfylgjandi töflu er þessu skipt upp á milli íslenskra og erlendra ríkisborgara.

Auðvitað skiptir engu sérstöku máli hvort met var slegið þetta árið eða hitt. Mér finnst raunar ekki skipta neinu meginmáli hvort fólk kemur eða fer, það er náttúra fólks að vera þar sem því líður vel og getur séð um sig og sína.

Svo gerði ég meðaltalssamanburð á að- og brottflutningi 2001-2011. Að meðaltali hafa 3.273 íslenskir ríkisborgarar flutt til landsins árlega á þessu tímabili, en 3.587 flutt úr landi (og þar með eru taldir námsmenn og þeir sem fara til vinnu um lengri eða skemmri tíma). Það er meðaltalsfækkun upp á 314 manns. Á sama tímabili hafa að meðaltali flutt hingað 4.315 erlendis ríkisborgarar hvert ár en 2.612 flust á brott, meðaltalsfjölgun upp á 2.003.

Á áratugnum fluttust 31.300 íslenskir ríkisborgarar til landsins en liðlega 40.200 fluttust á brott. Það er höfðatölufækkun upp á 8.900. Á sama tíma fluttust til landsins liðlega 43 þúsund erlendir ríkisborgarar en liðlega 26 þúsund fluttust á brott. Það er nettó höfðatölufjölgun upp á 17 þúsund manns.

Það er sem sé nettó framlag umheimsins til fjölmenningarsamfélagsins hér, sautján þúsund manns, en framlag okkar til fjölmenningar utan landsteinanna er 8.900. Allt jafnast þetta út á endanum.

Skrár tengdar þessari bloggfærslu:

• Landflóttinn 2001-2011