Enginn er fyndnari en Guðni

Það er talsverð kúnst að flytja skemmtilegar tækifærisræður, svo ekki sé nú talað um að vera svo skemmtilegur að fólk veltist um af hlátri. Það er fáum gefið. Skemmtilegasti maður sem ég heyri flytja tækifærisræður er Guðni Ágústsson fyrrum ráðherra. Hann getur verið alveg drepfyndinn.

En aldrei hefur hann verið eins fyndinn eins og þegar hann segir í viðtali við DV í gær að forseti lýðveldisins hafi verið eini maðurinn sem hafi þorað að „rísa gegn fjármálavaldinu.“ Ég er búinn að fá magaverk af hlátri yfir þessu, ef ekki bara magasár. You're killing me, eins og þeir segja fyrir westan. Bara ef Rannsóknarnefnd Alþingis hefði haft snefil af kímnigáfu Guðna Ágústssonar þegar  hún sagði sína eigin brandara í Skýrslunni góðu:

„Forsetinn kom ekki að stjórnvaldsákvörðunum en hann ber ásamt fleirum siðferðilega ábyrgð á því leikriti sem leikið var í kringum foringja útrásarinnar og fyrirtæki þeirra. Þau reyndust ekki vera í neinu frekar en keisarinn í sögu H.C. Andersen. Ljóst má vera að forsetinn gekk mjög langt í þjónustu við einstök fyrirtæki og einstaklinga sem stýra þeim eins og hann hefur sjálfur viðurkennt nokkrum sinnum eftir hrunið.“

 „Forsetinn beitti sér af krafti við að draga upp fegraða, drambsama og þjóðerniskennda mynd af yfirburðum Íslendinga sem byggðust á fornum arfi. Það er athyglisvert að nokkrir þeirra eiginleika sem forsetinn taldi útrásarmönnum til tekna eru einmitt þeir þættir sem urðu þeim og þjóðinni að falli... Þrátt fyrir að kenningar forsetans væru harðlega gagnrýndar hélt hann áfram að lofa útrásina.“

DV segir svo frá um helgina: „Þá gagnrýnir nefndin að forsetinn hafi margsinnis þegið boð útrásarfyrirtækja um að vera við opnun nýrra útibúa eða höfuðstöðva erlendis. Hann hafi flutt erindi á viðskiptaþingum sem voru skipulögð af bönkum og skrifað fjölda bréfa í þágu fyrirtækja og einstaklinga til erlendra viðskiptamanna. Nefndin segir að það samræmist illa hlutverki þjóðhöfðingja að hann gangi beinlínis erinda tiltekinna fyrirtækja eða einstakra fjárfesta. Útrásarmenn hafi verið tíðir gestir í boðum á Bessastöðum og jafnvel verið skipulögð sérstök boð fyrir þá og fyrirtæki þeirra.“

Nei, nú er komið nóg, Guðni Ágústsson. Maður verður að fá tíma til að anda á milli brandaranna hjá þér.

 

Falleraðir ráðherrar í fýlu

Ég lenti í úrtaki skoðanakönnunarinnar 2009 sem vitnað hefur verið til í kvöld - þegar ríkisstjórn Geirs Haarde var í andarslitrunum. Ég kaus ekki þá stjórn (frekar en aðrar) en man eftir að hafa svarað því til að ég styddi þá ríkisstjórn - ekki vegna þess að ég væri hrifinn af henni heldur vegna þess að ég sæi ekki að maður ætti aðra kosti í stöðunni: allt var á beinni leið til fjandans og þá fannst mér ósanngjarnt að sparka í liggjandi fólk.

Svo var sem betur fer skipt um stjórn sem síðan hefur mokað skítinn daga og nætur við litlar vinsældir og enn minni þakkir. Það eru ekki nema þrjú ár síðan - og nú er endurreisnarstjórnin í svipaðri stöðu. Að mörgu leyti getur hún sjálfri sér um kennt. Ástandið þar innanbúðar virðist vera hið sama og úti í samfélaginu: hver höndin upp á móti annarri og þegar einn talar í austur talar sá næsti í vestur eða út og suður (sem er raunar algengara). Og þegar stokkað er upp í ríkisstjórninni, sem er óhjákvæmilegur fylgifiskur kerfisbreytinganna sem verið er að gera, þá eru falleruðu ráðherrarnir umsvifalaust komnir í bullandi fýlu og  stjórnarandstöðu og eru með tóma stæla. Það þarf engin nöfn að nefna hér! Þetta er náttúrlega enginn manér – en sýnir hvað þetta eru litlir karlar.

Ég hef áður nefnt það hér að „endurnýjunin“ á Alþingi í kosningunum 2009 hefur reynst fullkomlega misheppnuð. Það er rétt hjá Davíð Oddssyni í viðtali við skólablað Verzló að það er „óvenju lélegt núna“ mannvalið á þingi og vitsmunalegar umræður þar fágætar, svo ekki sé meira sagt. Það er þinginu sjálfu að kenna og því ekki að undra að ekki nema tíundi hver kjósandi beri traust til stofnunarinnar – sem er náttúrlega hrikalegt ástand og hættulegt. Það ástand batnar ekki fyrr en menn hætta að moka stöðugt yfir þá sem eru þó að moka flórinn. Það gildir um Alþingi og það gildir um okkur hin.

Sanngirni er nefnilega af hinu góða.

Þjóðin...

Tvennt:

Ég held að það sé góð hugmynd að viðhafa þjóðaratkvæði um stjórnarskrárdrögin - vegna þess að þau eru skjöl í vinnslu, eins og Birgir Ármannsson orðar það. Einmitt þá: því skyldi ekki þjóðin sjálf hafa eitthvað um þetta ferli að segja? Ekki hefur þinginu tekist að koma þessu máli áfram - fyrr en kannski núna.

Og svo hitt: ekki er ég alveg sáttur við þá kröfu LÍÚ að við lagfæringar á kvótakerfinu eigi að hafa hagsmuni greinarinnar í fyrirrúmi. Er þetta ekki einhver misskilningur? Eiga ekki hagsmunir þjóðarinnar að koma fyrst? Eða eigum við ekki fiskinn í sjónum öll saman? Auðvitað á að taka tillit til hagsmuna greinarinnar en hún á ekki að ráða för.

Dýrkun hrottanna

Allt er breytingum undirorpið - líka lögin og framkvæmd þeirra. Nú er komið á daginn að gæsluvarðhaldsfangar - fólk sem á að vera í einangrun svo það geti ekki haft samband út og suður - má veita blaðaviðtöl, sbr. þetta sem DV segir frá í dag. 

Veit ríkislögreglustjórinn af þessu? Eða lögreglustjórnn á höfuðborgarsvæðinu? Eða sjálfur dómsmálaráðherrann?

Kannski má þetta núorðið. Hvað veit ég?

Hitt þykist ég vita að það getur ekki verið heilsubætandi að fjalla um hættulega ofbeldismenn, sem nú eiga að vera í einangrun, eins og þeir séu einhverjar hetjur. DV hefur dálítið verið að gera að því - eða er ég eini maðurinn sem hefur hikstað yfir glaðbeittum fermingardrengjamyndum af hrottum á borð við Jón "stóra", Annþór handrukkara og fleiri?

Það er ekki skrítið að það fjölgi stöðugt í þessum óþverragengjum. Ekki nóg með að þar fái ungir bjánar útrás fyrir ofbeldisþörf sína, þeir geta líka orðið frægir í DV!

 

Sleikmeistarar

Sigga Dögg kynfræðingur segir frá því í grein í Fréttablaðinu í dag að á meðan hún vann í fjármálatæki fyrir Hrun hafi skrifstofupartí verið öflugur vettvangur undirmanna til að fara "í sleik" við yfirmenn. Eða öfugt.

Mér þykir þetta ekki mikið. Ég þekki ólygna unga konu sem var við eftirlit á grunnskólaballi á dögunum. Þar var mikið farið í sleik, segir hún mér, enda þetta árlega ball kallað sleikballið.

Viltu fara í sleik við vin minn? var kannski spurt. Ókei. Og svo smullu þau saman í sleik og fóru síðan hvort í sína áttina.

Mér er sagt að á þessu sama balli fyrir ári síðan hafi verið sett met: einn nemandi fór í 54 sleika á sama ballinu. Hann á væntanlega glæsta framtíð í fjármálageiranum. 

Doh!

þessi frétt var á RÚV vefnum í kvöld:

Einar K. Guðfinnsson og þrettán aðrir þingmenn Sjálfstæðisflokks, Framsóknar og utan flokka hafa lagt fram tillögu á Alþingi um aukin áhrif Íslands á mótun og töku ákvarðana á vettvangi Evrópusamstarfs. Vilja þingmennirnir að efla beri þátttöku stjórnmálamanna og embættismanna í hagsmunagæslu tengdri Evrópusamstarfi. Segja flutningsmenn að því hafi verið haldið fram að með því samstarfi, sem nú fari fram á grundvelli EES samningsins, hafi Íslendingar takmörkuð áhrif og megi lúta því að taka við tilskipunum og ákvörðunum frá Evrópusambandinu án þess að geta lagt mikið til málanna.  Því þurfi að breyta.

 Doh! Auðvitað! Auðvitað er betra að vera við borðið en á biðstofunni. Segir sig sjálft. 

 

Tímasetning lögreglumanns

Ef það er rétt hjá Geir Jóni Þórissyni löggu að þingmaður eða þingmenn hafi stjórnað því sem kallað var „árás á Alþingi“ í ársbyrjun 2009, þá þarf náttúrlega að upplýsa hver eða hverjir voru þar að verki. Í hverju fólst þessi stjórn og hvernig var við henni brugðist?

Um leið þarf náttúrlega að leiða í ljós raunverulega ástæðu þess að Geir Jón er núna fyrst að segja þessa sögu – og ef ég tók rétt eftir Sjónvarpsfréttum í kvöld lét hann einnig hafa eftir sér að á sínum tíma hefði verið „ákveðið“ að hafast ekki frekar að. Hver ákvað það, hvenær og hvers vegna?

Eins og margir aðrir dáðist ég oft að Geir Jóni fyrir stillingu og prúðmennsku í störfum. En mér finnst þessi tímasetning hans sérkennileg. Er hægt að ætla svona prúðum manni svo misjafnt að frásögnin sé innlegg í kosningabaráttu um varaformannssæti í Sjálfstæðisflokknum?

Skoðun á þessu máli sem nú hlýtur að fara fram hlýtur að leiða það í ljós. Nei, verður að leiða það í ljós.

Tímasetning lekans

Enn eitt dæmið um hvernig mál rata í fréttir vegna þess að einhver hefur af þeim greinilega hagsmuni: frásögn DV af skuldamálum Ástráðs Haraldssonar lögmanns í Glitni.

Dettur einhverjum í hug að tímasetningin á þessum leka hafi verið tilviljun? Að hann hafi ekki verið hugsaður sem innlegg í umræðuna um yfirvofandi brottrekstur forstjóra FME?

Enn meiri ástæða fyrir almenning að reyna að átta sig á hvers vegna tilteknar fréttir birtast á tilteknum tíma.

Hagsmunirnir sem verið er að verja hér eru ekki hagsmunir almennings. Hér er í gangi eitthvert spil sem venjulegt fólk kann ekki skil á og er ekki ætlað að skilja.

Sennilega fýkur stjórnin...

Það er sjálfsagt of mikið sagt hjá Gunnari Þ. Andersen forstjóra Fjármálaeftirlitsins að „Kastljóss-þátturinn hafi verið pantaður“, eins og Mogginn hefur eftir honum – en það er hins vegar afar sennilegt að „ákveðnir aðilar hafi verið drifkrafturinn á bakvið hann.“

Ég hef áður haldið því fram hér að flestar bitastæðar fréttir (aðrar en þessar venjulegu um veður og aflabrögð) rati til neytenda vegna þess að einhver hefur af því hagsmuni. Það er því líklegra en ekki að einhver hafi komið upplýsingunum í Kastljós-þættinum í nóvember sl. til sjónvarpsins með það í huga að þær enduðu í útsendingu. Ritstjórn Kastljóss gerði það sem henni ber skylda til að gera: fór yfir upplýsingarnar og matreiddi svo til útsendingar. Út á það er ekkert að setja, ég man ekki betur en að þetta hafi verið vel og fagmannlega gert.

Auðvitað hef ég ekki hugmynd um hvaðan þessar upplýsingar komu eða hver var tilgangur heimildamanns eða -manna Kastljóss með því að koma þeim á framfæri. Maður þarf hins vegar ekki að vera skyggn til að átta sig á að einhverjir hagsmunir lágu þar að baki. Gunnar Andersen þekkir vafalaust betur en margir aðrir hvernig „viðkvæmum“ upplýsingum er komið á framfæri við fjölmiðla án þess að heimildamanna sé getið.

Hitt er svo annað að það sýnist hæpið að stjórn FME geti rekið forstjórann á grundvelli fabúleringa þeirra Ástráðs Haraldssonar og Ásbjörns Björnssonar. Ekkert hefur enn komið fram sem bendir til að Gunnar Andersen hafi brotið af sér í starfi - og raunar ítreka þeir Ástráður og Ásbjörn að svo sé ekki.

Þetta mál getur ekki endað vel. Sennilega fýkur stjórn Fjármálaeftirlitsins út af öllu saman. Gunnar getur þá haldið áfram að bösta skuggabaldra fjármálakerfisins.

ESB mælir raunverulegan nethraða

Ég vil vekja athygli á lítilli frétt í prent-Mogganum í dag svohljóðandi:

Framkvæmdastjórn ESB er um þessar mundir að mæla breiðbandshraða í 30 Evrópulöndum, þ.e. aðildarríkjunum 27 auk Króatíu, Noregs og Íslands. Sambandið og samstarfsaðilar leita nú að sjálfboðaliðum á Íslandi til að taka þátt í mælingunni. Til að taka þátt í könnuninni arf að fara á vefsíðuna http://www.samknows.eu/is/ipad og skrá sig þar. Eftir að valið hefur verið úr hópi sjálfboðaliða fá 100 þeirra send mælitæki. Einn úr hópnum fær síðan iPad2 í verðlaun.

Það er rétt að segja frá því að ég á óbeinna hagsmuna að gæta hér - tók að mér að aðstoða samstarfsaðila ESB að vekja athygli á þessu máli sem ég tel vera hagsmunamál neytenda. Miklu meiri hagsmunir eru náttúrlega að fá hlutlausa og faglega mælingu á nethraðanum sem maður kaupir hér. Það er nefnilega þannig að internet-fyrirtækin selja manni "allt að" svo og svo miklum hraða - en svo getur verið allur gangur á hvað maður fær.

Til dæmis má nefna að mælingafyrirtækið (SamKnows) komst að því að í Bretlandi fékk fólk aðeins um helming þess nethraða sem það borgaði fyrir.